Woensdag 15 februari 2012 was na het financiële O2G2-debacle van dik 11 miljoen, ook het Groninger Museum weer aan de beurt in Raadscommissie Onderwijs en Welzijn van 15 februari 2012. Het onderwerp O2G2 behandel ik een keer op een ander moment aangezien na 2 jaar touwtrekken ook nu weer de Gemeente mag bloeden. Ik hoop dat u begrip heeft voor de lengte van deze waarnemingen aangezien een summier verslag afbreuk zou doen aan een interessant dossier van deze omvang.
Ik weet, er is inmiddels menig pagina over het museum, de directeur en de raad van toezicht geschreven. Tijdens deze commissie vergadering had ik nochtans verwacht dat onze volksvertegenwoordigers het vuur aan de schenen zouden leggen van de wethouders de Vries en Schroor. Alleen dit gebeurde niet. Van een verhitte discussie over dit onderwerp was totaal geen sprake. De tijd om vragen te stellen en inhoudelijk in te gaan op het onderwerp door de fracties stond op 5 minuten. Er werden zelfs geen insprekers toegelaten bij gebrek aan tijd, aldus de voorzitter. Er was een commissie vergadering voor geweest en er kwam er ook nog een na. 'How convenient' voor onze wethouders!
Dat is natuurlijk jammer voor de fracties, en in het voordeel van onze wethouders die hun kant van het verhaaltje presenteerden. Ook werd er zelfs af en toe een hand in eigen boezem gestoken, maar daar was dan ook de kous mee af. Over een week is de raadsvergadering en mogen de fracties van de politieke partijen hun moties indienen. Moties van afkeuringen zullen er niet zo snel komen, maar een raadsonderzoek of raadsenquête is al genoemd door de Stadspartij.
Opmerkelijke actie was dat onze mediageile burgemeester een wit voetje ging halen bij de provincie door een Valentijnstaart aan te bieden. Het heeft de Gemeente in ieder geval een toezegging opgeleverd van 500.000 euro ten behoeve van het museum. Sommige stadjers waren echter niet gecharmeerd van deze actie aangezien de verhoudingen tussen de Provinciale Staten en de gemeente Groningen op sommige onderwerpen op scherp staan.
In het reddingsplan voor het Groninger Museum – wat opgesteld is naar aanleiding van de bevindingen in het HEC-rapport - wordt gesproken van een robuuste en solide basis voor de toekomst. Vreemd is ook dat dit raadsvoorstel van de Gemeente Groningen, het zogenaamde reddingsplan, is opgesteld na het HEC-rapport en voor het rapport van WagenaarHoes en Van Os. Het laatste genoemde rapport is dus in zijn totaliteit niet meegenomen. Merkwaardig?
Waarom zou het museum in zijn huidige hoedanigheid verder moeten gaan? Bestaat er dan geen light versie die ons misschien minder op de kaart zet, maar ook minder kost? Wellicht is het aspect ‘op de kaart zetten’ alleen voor de economisch sterkere tijden.
Is de economische waarde voor de stad zo groot dat het onomstotelijk vast staat dat we het niet kunnen missen? Is het museum de gouden kip voor de middenstand en Gemeente? Culturele waarde geloof ik wel, maar de economische? Als we er even een rekensommetje op loslaten betaald de Groninger burger al met al dik mee aan het zogenaamde economische v oordeel voor de regio.
Als een ondernemer in de problemen komt gaat hij failliet. Zo simpel is dat. Alleen bij dit soort instanties blijft de gemeente en het college hardnekkig eraan vasthouden.
Iedere keer worden er overal nota’s voor opgesteld, onderwijsnota’s, cultuurnota’s en altijd moet er geld bij of is er structureel geld te kort.
Zelfs het Groninger bedrijfsleven en diverse instellingen ( voornamelijk allemaal gesubsidieerd ) hebben zich verenigd in een comité, genaamd ‘Groninger Museum Voorwaarts!’ De belangen die hier spelen zijn blijkbaar net zo groot als de economische impact voor onze provincie. Ze pleiten dan ook voor het behoud van dit project wat volgens hun van onschatbare waarde is voor de Stad en ommeland.
De Raad van Toezicht: Waarom moeten dit allemaal mensen zijn uit het ‘culturele milieu’? Laat ook een paar ‘normale burgers’ zoals u en ik hun gezonde, nuchtere Groningse blik werpen op bijvoorbeeld het museum. Trots op Nederland stelt daarom voor dat in iedere toezicht commissie, dus zowel voor het Groninger Museum als bijvoorbeeld het Openbaar Onderwijs (O2G2) vrijwillige burgers mogen aanschuiven die vanuit een onpartijdige hoek de stand van zaken in de gaten houden. Waarbij hun mening en oordeel ook wordt meegenomen in de beraadslaging en het uiteindelijke beleid.
Als we deze situaties voorzichtig vergelijken met de landelijke politiek die paniekvoetbal spelen, is het niet echt heel anders in Groningen. Het probleem is misschien wat kleinschaliger, maar de impact die dit vies spelletje heeft op de bevolking is net zo erg.
Bronnen: